سلام دوستان . از کامنت ها ممنونم . بعضی از آن ها را بعدا بعنوان مطلب در وبلاگ استفاده می کنم . سفری چهار روزه در پیش دارم . پیش از رفتن یک رباعی از مولوی تقدیم می کنم  :

کی باشد و کی باشد و کی باشد و کی ؟
می باشد و می باشد و می باشد و می
من باشم  و من باشم  و من باشم و من
وی  باشد و  وی باشد و  وی باشد و وی

     شادی واقعی و آرامش حقیقی زمانی در کسی آشکار می شود که جان او از زندان خود خواهی و تکبر آزاد ، و اهل کرم و جود و بخشش شود . البته کسی چنین می شود که جان او به جانٍ جانان وصل شود . جانی که وصال جانان را چشیده باشد ٬ همه کس و همه چیز را دوست خواهد داشت . غزل زیر  از مولوی ، به اشاره ی دکتر سروش نظرم را جلب کرد :
در دلت چیست عجب که چو شکر می خندی
دوش شب با که بدی که چو سحر می خندی
ای  بهاری   که   جهان  از دم تو  خندان است
در سمن زار  شکفتی چو   شجر   می خندی
آتشی   از   رخ  خود  در   بت  و  بتخانه  زدی
و ندر   آتش  بنشستی  و  چو  زر  می خندی
مست   و   خندان   ز  خرابات  خدا   می آیی
بر شر  و  خیر  جهان  همچو  شرر می خندی
همچو  گل  ناف تو  با خنده   بریده ست  خدا
لیک    امروز    مها     نوع    دگر   می خندی
باغ   با  جمله   درختان  ز خزان خشک شدند
ز  چه  باغی  تو  که همچون گل تر می خندی
...
تو  یقینی  و  عیان  و  بر   ظن  و  تقلید  بخند
نظری   جمله  و  بر   نقل   و  خبر  می خندی
...
آهوان   را   به   گه   صید   به   گردون  گیری
ای که بر  دام  و  دم  و شعبده گر می خندی
...   

          با تبریک ولادت امیرالمومنین علی ( ع ) فرازی از خطبه ی 216 او را به شما تقدیم می کنم :

     ای مردم ! از پست ترین حالات زمامداران ، در نزد صالحان ، این است که گمان برند آن ها دوستدار ستایش اند ، و کشور داری آنان بر کبر و خود پسندی استوار باشد .خوش ندارم گمان کنید که من ستایش را دوست دارم ... من از شما می خواهم که مرا با سخنان زیبا ستایش نکنید ، تا از عهده ی وظایفی که نسبت به خدا و شما دارم بر آیم ...

     با من ، چنانکه با پادشاهان ستمگر سخن می گویند ، حرف نزنید ... گمان نکنید که اگر حقی به من پیشنهاد کنید بر من گران آید... زیرا کسی که شنیدن حق یا گفته شدن عدالت بر او سخت باشد ، عمل کردن به آن بر او دشوار تر خواهد بود . پس از گفتن حق یا مشورت در عدالت خود داری نکنید ، زیرا خود را برتر از آنکه اشتباه کنم و از آن در امان باشم نمی دانم ، مگر آنکه خداوند مرا حفظ کند ...

      لغت دل ٬ در نزدیک به چهار صد بیت از دیوان حافظ آمده است . ابیاتی پراکنده از آن ها را برای شما انتخاب کردم . چه خوب است که دوستان در کامنت های خود بیت یا ابیاتی دیگری از حافظ که در آن لغت دل هست ٬ بنویسند تا این پست کامل شود :

بسم  حکایت  دل  هست  با نسیم سحر
ولی  به  بخت  من  امشب سحر نمی آید .
دلم  ز صومعه  بگرفت  و خرقه ی  سالوس
کجاست   دیر   مغان  و  شراب   ناب  کجا
هرگز  نمیر  آنکه  دلش زنده شد به عشق
ثبت  است  بر  جریده ی   عالم  دوام   ما
دلا  طمع  مبر  از  لطف  بی  نهایت  دوست
چو لاف عشق زدی سر بباز چابک و چست
زلفت  هزار  دل  به  یکی  تار  مو  ببست
راه   هزار   چاره گر  از  چار  سو   ببست
حافظ هر آنکه عشق نورزید و وصل خواست
احرام  طوف  کعبه ی  دل  بی  وضو  ببست
به  لطف  خال  و  خط  از  عارفان ربودی دل
لطیفه های عجیب زیر دام و دانه ی توست
من آن نیم که نقد دل دهم به هر شوخی
در خزانه  به  مهر  تو   و  نشانه ی توست
به  می  عمارت  دل کن که این جهان خراب
بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت
دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی
آری  آری  سخن  عشق  نشانی   دارد
دل به امید صدایی که مگر در تو رسد
ناله ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد
بی  دلی در همه احوال خدا با او بود
او نمی دیدش و از دور خدایا می کرد
صبا وقت  سحر بویی ز زلف یار می آورد
دل شوریده ی ما را به بو در کار می آورد
محرم   راز   دل   شیدای   خود
کس نمی بینم ز خاص و عام را

      در عرفان و شعر قدیم دل به معنای مخزن اسرار حق ، عرش خدا ، مرز میان غیب و شهادت و محل اتصال دو دریای ملک و ملکوت ( مجمع البحرین ) است . عرفا دل را دارای چهار پرده می دانند : صدر که محل الهام است ، قلب که محل نور است ، فواد که حرم مشاهده ی حق است و شغاف ( نازک ترین پرده ) که سرا پرده ی عشق است .

     اما در شعر و ادبیات جدید ( منهای تعداد اندکی از شعرا ) دل به معنای مرکز عواطف و احساساتی مثل کینه و حسد و نفرت و دوست داشتن و عشق است . و گاهی مرکز اهواء و هوس ها . اکنون ابیاتی از مولوی در باره ی دل تقدیم می کنم :
دل  نباشد   غیر  آن   دریای   نور
دل   نظرگاه   خدا   ،  وآنگاه   کور
بنده ی  دل باش  تا سلطان شوی
خواجه ی  عقل و ملاک جان شوی
طالب  دل  باش  تا باشی   چو گل
تا شوی شادان و خندان همچو گل
دل نباشد آنچه مطلوبش گل است
این سخن را روی با صاحبدل است .

ز عقل خود سفر کردم سوی دل
ندیدم  هیچ  خالی  ٬  ذو مکانی
میان  عار ف و  معروف  این   دل
همی   گردد   بسان   ترجمانی
خداوندان  دل  دانند  دل چیست
چه  داند  قدر  دل  هر بی روانی
 

     کویر عزیز گله کردند که چرا بحث دل را یکباره به اندکی آمار از وضع بد اقتصادی کشاندم . خب هر از گاهی باید به سیاست و اقتصاد سرکی بکشیم ، آخه ما در مملکتی زندگی می کنیم که به قولی هر سال می گیم دریغ از پارسال ، و هیچکدام هم در شکل گیری وضعیت فعلی بی تقصیر نیستیم . حتما کویر هم با حرف من موافق است .

      مثلا همین فاجعه ی 18 تیر را نمی توانیم به راحتی نادیده بگیریم .  دانشجویانی که روشنفکر و پیشتاز جامعه ، از بزرگترین دانشگاه ایران ، هستند به بستن روزنامه ی سلام اعتراضی کردند . روزنامه ی سلام نامه ای از سعید امامی طراح یا مجری قتل های زنجیره ای چاپ کرده بود . مضمون نامه ، افشای سیاست های یک باند مافیای سیاسی و اقتصادی خاص بود . عوامل این باند به کوی دانشگاه تهران حمله کردند و فرزندان ملت را به خاک و خون کشیدند . نتیجه ی تظلم خواهی ها و شکایات و پیگیری ها ٬ محکوم شدن یک سرباز به جرم دزدیدن یک ریش تراش از اطاق یک دانشجو بود !

     آیا این به معنای مسخره کردن دانشجویان شاکی و ملت ایران نبود ؟ مسلما فاجعه کوی دانشگاه و فاجعه ی قتل های زنجیره ای و سایر فجایعی که این گروه یا باند ، از اول انقلاب تا کنون مرتکب شدند ، روزی مورد رسیدگی قرار خواهد گرفت و آنان به مجازات کردارهای زشت و غیر انسانی و غیر دینی خود خواهند رسید . هر فرازی را فرودی و هر تاریکی و ظلم و ظلمتی را درخشش و نور و روشنایی از پی خواهد آمد .

     اما حکایت دل تا ابد همچنان باقی است . از شما نوشتن و از من در وبلاگ پیست کردن . دوستانی که قصد دارند شعر یا مطلب آنان در وبلاگ بیاید ، شعر یا مطلب خود را در کامنت خصوصی ارسال کنند . لازم نیست حکایت دل خود را حتما به شعر بنویسید . اما اگر شعر یا شعرگونه باشد ، دلنشینی بیشتری دارد .

منبع : وبلاگ زمان بی کرانه ، ایران جاودانه ... اکرنه 

     محمد هاشمی :  به نسبت سال 84 وابستگی بودجه ی جاری دولت به نفت 50 در صد افزایش پیدا کرد ، در حالی که بر اساس قانون برنامه باید 30 درصد کاهش پیدا می کرد . یعنی 80 درصد از برنامه عقب تر است .

      اشتغال نیز رشد منفی داشت . تورم باید یک رقمی می شد اما اکنون بیست و چند درصد است . 15 الی 20 نیروگاه برق باید به بهره برداری می رسید اما نشد و اکنون روزانه 6 هزار مگاوات کسری برق داریم و خاموشی ها ناشی از این است .

     دولت نسبت به حامیانش مهرورز ، اما در خصوص بقیه ی مردم ٬ اعم از منتقدان دولت ٬ متخصصان ٬ دانشگاهیان ٬ ... ظلم ورزی شده است .

ادامه ی مطلب را بخوانید . آمار مقایسه ی خوبی ست .

ادامه مطلب

سلام دوستان . برگشتم . سفر خوب بود . جای شما خالی ... چند پاسخ در باب حکایت دل رسید که به ترتیب تقدیم می کنم : 

آقا نوید عزیز :   گر تیر  زنی  به   قاف  قلبم       هر گز  لب  خو یش  را  نبندم
                    گر چاره  کنی  دوای دردم         هر گز دل خو د به کس  نبندم
                    این چند که می روی زما تو        دل را به سر ای دو ست بندم
                    باز آی  و  بگو  طبیب  ما  را        دل  از  سفرت  چگونه   کندم

دوست عزیزم صاحب وبلاگ شاخه ی سرخ در پاسخ به کویر عزیز و احتمالا من :

                    به  صحرا  رفته ام  بی آب و بی تاب
                    نبردم  همره   خود    جرعه ای   آب
                    به  پند  دوست عامل کی شدم من ؟
                    نرفت   از   یاد  من   شلاق   بر   تن
                    گمانم   سخت    دلگیری   مسلمان
                    که  بر  ما  خرده  می گیری تو آسان
                    ثلاث عشق مبروک است ای دوست
                    مبارک   بادت    این    دیدار    جانان

و بالاخره پاسخ عزیز دل گلاب خاتون در پاسخ به کویر :

                   درد   عشق   پسرک ، نه  فریبی  بیش  است
                   نان   او   در   روغن  ،  خلوتش   رنگین   است
                   به   فغانش    منگر ،   همه اش    تزویر   است
                   پدرش عابد و  زاهد ، خرجش از خورجین است
                   درد عشق و غم نان و کنج خلوت به بیابان خدا
                   گفته   زاهد    همه    از   بهر   لگد   کردن   ما
                   من   بیچاره   اگر    سر   بزنم   بر   در   عشق
                  عشق   را    درد   ندانم ، بخدا   نفرین    است

     سلام دوستان عزیز . مسافرت سه روزه ای در پیش دارم . اما در ادامه ی قصه ی دل ٬ کویر عزیزم حکایتی طنزآمیز نوشت . دلم می خواست سهیل عزیز هم حکایتی از دل خود می نگاشت .  بخوانید و نظر دریغ مدارید :

      طنزی که از حکایت دل گفتی من را به یاد روایت دیگری انداخت. گفتم : 
جوانی را شنیدم که پدر درویش را چاره میجست که " غم نان و سوز هجران هر یک چنان عنان از کف ربوده که عنقریب سنگی بر شکم گرسنه ، سودای دل را به صحرا برم تا این ملازمان بی عشرت کجا از پایم در آرند و محنتم پایان پذیرد .
درد عشقم را دگر طاقت ندارم ای پدر
گشنگی هم خود بر آورده فغانم از جگر
گیرم از سودای دل بر دامن صحرا زنم
غصه ی نان را چگونه از سرم آرم بدر
     درویش که پند و اندرز بی فرجام و حاصل میدید، حکمت درویشی وانهاد و فرزند مجنون را تدبیر روزگار کرد که : " علاج انگبین عشق ، سکنجبین فراموشی است. در این وانفسای زلف پریشان و سفره ی بی نان ، جرعه ای آب همراه کن که : در خانه بی تاب ، به که در بادیه بی آب ".
به صحرا چون روی بی نان و بی تاب
ببر همراه خود هم جرعه ای آب
که چون تنگت بگیرد در بیابان
رود از یاد نان و عشق و مهتاب

پاسخ تازه ی عزیز دل گلاب خاتون :

پدرم خرده مگیر از من عاصی و رها
غم نان مال تو و زلف پریشان ما را
پدرم دغدغه سفره خالی از نان
یا که مهمانٍ سرٍ شب ز خیابان در راه
همه اش مال تو و مال تو و مال شما
منو ول کن به خدا، به همان زلف پریشان و اشارات نهان .

     اما دوست عزیزم آقای خدامیان صاحب وبلاگ عطر گریز هم پاسخی داد :

     کویر عزیز ٬ که خود اهل شعر و شاعری است ٬ این رباعی را از مولوی در باره ی دل فرستاد . اما دوست داشتم از خودش شعری ارسال می کرد . ضمنا قول داد چند قطعه موسیقی خوب هم برای آهنگ وبلاگ بفرستد . بعضی از دوستان فکر کردند عزیز دل گلاب خاتون خانم است . خیر ٬ ایشان مرد و نیز همکلاسی دوره ی لیسانس من و الان فوق لیسانس علوم سیاسی است . با تشکر صمیمانه از کویر عزیز ٬ این هم رباعی مولوی تا ببینیم با نظر عزیز دل گلاب خاتون چه نسبتی دارد .

          از شبنم  عشق  خاک  آدم گل  شد
          شوری برخاست فنته ای حاصل  شد
          صد  نشتر  عشق  بر  رگ  روح  زدند
          یک قطره از آن چکید و نامش دل شد

     اما راستش را بخواهید در این فشار گرانی و تورم و پائین آمدن ارزش پول ملی و افزایش نقدینگی و فشار طاقت فرسای اقتصادی بر لایه های مختلف جامعه ٬ از عشق و دل سخن گفتن مرا به یاد شعر دیگری انداخت . شعری که گفتگوی پسر و پدری است ٬ با دو حال متفاوت دارند :  

پسر : هان ای پدر تو عشوه ی خوبان ندیده ای
         چشم  سیاه  و  زلف  پریشان ندیده ای
         چشم  سیاه و زلف پریشان به یک طرف
         در  این  میان  اشاره ی  پنهان ندیده ای

پدر : هان ای پسر تو سفره ی بی نان ندیده ای
       جنگ  عیال  و  گریه ی   طفلان  ندیده ای
       جنگ عیال و  گریه ی طفلان  به یک  طرف
       در   این  میان   رسیدن  مهمان  ندیده ای

     دوست عزیز و قدیمی ٬ که خیلی دوستش دارم  ٬ همیشه به وبلاگ من سر می زنه و به نام های مختلف که تکیه کلام هاشه ٬ کامنت می ذاره . گاهی وقت ها به نام عزیز دل گلاب خاتون کامنت می ذاره . در پاسخ مطلب قبلی شعری سرود که حیفم اومد به این شعر و حال او بی توجه باشیم . این هم شعر عزیز دل گلاب خاتون برای یادگاری :

دل من از اول هم دل بود
وقتی عاشق شد له شد
گل خوشرنگی بود ، زرد شد پرپر شد
دل من هم گاهی ، خسته از محنت ها
خسته از بی دلی مردمکان
پشت خود می بندد صد هزاران در را
خنده اش می گیرد
که چرا خلوت ناخواسته ای می خواهد
دل من می داند که در نور ، فریبی بیش نیست
اشک او در پس هر خنده روان
خنده اش قطره اشکی است روان
از تعب خم شده است قامت او
رقص هم ، البته کمی می داند
نه به هر بادی ، نه به هرسازی...
دل من از اول هم دل بود
آری
این چنین شد ، دل من رفت از دست .

اما نوید عزیز ٬ صاحب وبلاگ شعر سخن ٬ که پدیده ای ست در شعر ٬ نیز این پاسخ را داد :

دل من دل که نبود از اول

دل من تاج سرم بود به هر سو می رفت
به هو ای سر کوی دلکی او می رفت
روزی از بهر قضا بر در یک خانه نشست
تا به خود آمدم از آن خانه که من میدیدم
دل به پرواز که چون ماهرخی میبینم
سفری دور و دراز ٬ با هزار و یک راز .
نه به مکتب رو کرد ...نه به میخانه نشست
بلکه از جام لبش کوزه دل را پر کرد
اینچنین بود که دل من دل شد
چو ن به کوی لب او تا به ابد منزل شد
سر به پهنای و جودش به منش مرسل شد
به هوای دل او ... دل دیوانه من دل گردید
ور نه این دل که نبو د..
اینچنین شد که دل من دل شد
همچو مرغی که گشایند پرش

...

دل من دل که نبود از اول ٬
وقتی عاشق شد ، دل شد .
گٍل بی جانی بود ، سبز شد شاخه کشید و گُل شد .
دل من گاهی ٬ از یورش قومی دل کور ٬
 خسته خود خواسته زندانی و پنهان گردد  ،
پشت خود می بندد هفتصد در ٬
غصه اش می گیرد .
خلوتی می خواهد .
گاه صبح و سحر و زردٍ غروب ٬
می گشاید بر خود ٬ هفتصد درٍ نور .
دل من می خندد در گریه ٬
می گرید در خنده ٬
می رقصد در غم  ٬
می غرد بر ترس ٬
تا ابد قهر است با حرص ٬
با روی ریا .
دل من گاهی ، چون کوه کهنسالٍ بلندی ساکت ٬
راز ها دارد در خود .
گاه همچون دریاست ٬
گهی آرام . گهی طوفانی .
گاه چون ابر بهاری ٬ می گرید .
گاه چون چشمه ی جوشنده ی گرم ٬
می خندد باشوق .
گاه چون غنچه ی نشکفته ی آ لاله ی یک صبح بهاری ست ٬
که لب وا کند از بوسه ی شیرین نسیم .
دل من گاهی یک سال ٬ می خوابد .
گاهی یک قرن بیدار ست .
گاه با چهچه ی بلبل و آواز قناری سرمست ٬
در نوردد همه ی کوه و در و دشت و بیابان خدا را بی پا ٬
اوج می گیرد تا ماه ،
تا دورترین فاصله با سرعت نور ٬
می رود تا جایی ، که دگر جایی نیست .
دل من دل که نبود از اول ٬
وقتی عاشق شد ، دل شد .
گٍل بی جانی بود ، سبز شد شاخه کشید و گل شد .
کار و بار غم و اندوه در آن مشکل شد .
لیلیٍ شیرینی را ، در مسیر سفری رویایی  ،
سفری دور و دراز ٬ با هزار و یک راز .
 مخملین محمل شد .  
آری !
دل من دل که نبود از اول ،
اینچنین شد که دل من دل شد ...

از سید ضیاء الدین رضاتوفیقی ۲/۴/۸۷

     فاطمه یعنی بریدن ، از شیر گرفتن بچه . زهراء یعنی زن نورانی ، خوش آب و رنگ و زیبا . فاطمه را به معنی برنده و جدا کننده ی حق از باطل هم گفته اند . تولدش را اکثریت مورخین و محدثین اهل سنت و تعداد کمی از شیعیان 5 سال قبل از بعثت و اکثر مورخین و محدثین شیعه 5 سال بعد از بعثت دانسته اند . به روایت دسته ی اول عمر او 28 سال و به روایت دسته ی دوم 18 سال بود . اما با توجه به تعداد فرزندان وی 28 سال معقول تر است .

     خب در مورد او گفته اند که برای پدر مادری خوب و برای شوهر همسری خوب و برای فرزندان مادری خوب بود . هم خانه داری خوب و هم زنی دارای احساس مسئولیت ، و عمل اجتماعی . او نیز یک شخصیت تاریخی و یک شخصیت حقیقی ، افسانه ای و اثیری دارد . شخصیت تاریخی او به درستی شناخته نشد چه رسد به شخصیت اثیری و آرکیتایپ و کهن الگویی و نمونه ی نخستین و مثالی او . 

      روز تولدش را روز زن نامیدند اما آنچه از او به ما یاد دادند حد اکثر دعوای فدک و زخمی شدن بین در و دیوار و پهلوی شکسته ست . اما او زنی بود که در مسائل سیاسی و اجتماعی مشارکت فعال داشت و خطبه می خواند و هشدار و  آگاهی می داد و نسبت به سرنوشت دین و مردم بی تفاوت نبود . بگذریم .

      تاریخ پر است از ستم هایی که بر زن و مرد رفته است . اما ستم بر زنان تنها از جانب حکومت ها و اهل قدرت و ثروت نبود . نظام اجتماعی در تاریخ حیات بشر ادواری داشت و در همه ی این ادوار بر انسان ستم شد اما مردان به علت فیزیک بدن و  در دست داشتن اقتصاد خانواده ، علاوه بر مناسبات نادرست اجتماعی ، ستم مضاعفی بر زن روا داشتد .

      زمانی زنان به حقوق شایسته ی خود به طور کامل دست خواهند یافت که در صدد تغییر مناسبات و عرف و قوانین اجتماعی و نیز استقلال اقتصادی باشند . مبارک باد این روز خجسته  بر همه ی زنان مسئولیت شناس و فعال در عرصه ی تعیین سرنوشت اجتماعی و به ویژه بر کسانی که اهل معرفت اند . چرا که به درستی گفته اند زنان بیش از مردان حس دینی دارند .

لطفا در مورد فونت خط نسبت به گذشته ٬ نظرتون را بنویسید .

    سلام به دوستان عزیزی که در پست قبلی کامنت گذاشتند و مرا شرمنده ی خود کردند . برای همه ی شما ارزش قائلم و حقیقتا شما را دوست دارم . راستش این کار من از موضع بالا و احساس استغنا نبود ، من کوچک همه ی شما و نیازمند دوستی همه تون هستم . و هیچ کدام هم نیازی به من و نوشته های من ندارید . این من هستم که نیازمند دوستی و ارتباط با شما و استفاده از نوشته های شما در وبلاگتون هستم .

    اما بالاخره ارتباط در دنیای مجازی نیز همچون دنیای واقعی باید واجد معنایی و تبادل فکری و دانشی یا انتقال احساسی و عاطفه ای صمیمانه باشد . اگر چنین نباشد کار بیهوده ای ست . چرا که همه ی ما ساعت ها و روزهایی از عمر بازگشت ناپذیر خود را بر سر این کار گذاشتیم . و هر کدام انگیزه ای از این کار داریم .

      اگر رابطه ای موجب رشد و تعالی و یا آرامش و یا لذت روحی و روانی نباشد ، آیا بیهوده نیست ؟ من وقتی به وبلاگ دوستی سر می زنم  و سلام می کنم ، سلامم صمیمانه و از ته دل است . در کامنت ها گاهی جدی نظر می دهم و گاهی شوخی می کنم . وقتی یکبار به وبلاگ شما مراجعه می کنم ٬ اگر نظری در مورد مطلب شما داشتم می نویسم و بار دوم که سر می زنم اگر مطلب شما همان مطلب قبلی باشه به سلامی و متلکی و هدیه ی گلی ابراز احساسات می کنم و منتظر پست بعدی می مانم .

     گمان نکنید من آدمی بیکار یا دارای وقت زیاد هستم . خیر ٬ دوستانی که از نزدیک می شناسند می دانند که بسیار گرفتار و مشغول به کارهای مختلف علمی و اداری و گاهی هم سیاسی هستم که این آخری اصلا با طبع خودم سازگار نیست و اجبار اجتماعی ست که تا می توانم از آن می گریزم .

     اما برای وبلاگ و دوستان مجازی احترام قائلم و تا جایی که می توانم سر می زنم و عرض ادب می کنم . پنهان نمی کنم که برای بعضی ها بیشتر و برای بعضی کمتر وقت می گذارم و البته این کارم  اختیاری و بر اساس محاسبه و سوداگری نیست ، بر هیچ اساسی ، جز جاذبه ی فکری یا عاطفی آن ها ، نیست .

      این را هم بگویم که بسیار کم و تصادفی به کسانی سرمی زنم که لینک شون نکردم . اگر چه از همین طریق بسیاری از دوستان خوب و عزیزی مثل شما را پیدا  کردم .

     مجددا عذر خواهی می کنم و این بحث را فعلا خاتمه می دهم تا آینده که برداشت خودم را در باره ی وبلاگ نویسان ایرانی برای شما بنویسم .

     بله امروز لینک ۱۲ وبلاگ را از وبلاگم حذف کردم . چون فهمیدم که رابطه ی  مفیدی با هم نداریم . بعضی ها 4 یا 5 ماهی یک یکبار یه مطلبی می نوشتند ، آن هم مطلبی که به درد من نمی خورد . بعضی ها اصلا سر نمی زدند . بعضی ها سر می زدند اما مطلب من را نمی خوندند و نظر نمی دادند . فقط شکلکی می ذاشتند که یعنی ما سر زدیم .

      این در حالی بود که من همیشه به همه شون سر می زدم و نظر می دادم . البته دسته بندی وبلاگ نویسان و بررسی انگیزه و محتوای وبلاگ آن ها  را به فرصتی دیگر موکول می کنم . خوشحالم که دوستان خوب و تازه ای پیدا کردم که از ارتباط با آنها و مطالب و نظرات و صمیمیت آن ها لذت می برم .