سال 2008 را سال سیب زمینی اعلام کردند . خب سیب زمینی بهتره یا گفتگوی تمدن ها ؟ البته باید از دولت و آقای الهام پرسید که حالا که شما نتونستید در چند سال اخیر پیشنهادی به نام ملت ایران ارائه کنید با سال سیب زمینی موافقید یا نه ؟                                         

                                                              هرکس موافقه ، باید از سرخپوست های آمریکا تشکر کنه که این محصول نازنین را به بشریت شناساندند . اشتباه کردند اونهایی که گفتند سیب زمینی رگ نداره . سیب زمینی مگه کم خدمت کرده ؟

     هفت هزار سال پیش در پرو کشت شده . در حدود سال 1570 فاتحین اسپانیایی اون را به اروپا آوردند و در سراسر اروپا کشت شد . گویا درزمان فتحعلی شاه قاجار ، میرزا ملکم خان سیب زمینی را به ایران آورد و اوایل به آن آلو ملکم می گفتند . البته اونهایی که با غرب و غربزده ها خیلی مخالفند نباید سیب زمینی بخورند .

      تازه سیب زمینی ویتامین سی ،پتاسیم ، منیزیم ، فسفر و آهن هم داره و قلب را تقویت ، لثه ها را محکم و باعث تسکین زخم معده میشه . با اینهمه خاصیت ٬ نباید تاسف خورد که چرا ما این پیشنهاد را ندادیم ؟ سال بعدش هم پیشنهاد سال گوجه فرنگی و بعد به ترتیب میوه های درختی و حبوبات و مصالح ساختمانی . سال پیاز ، زرشک ، اصلا زرشک خیلی خاصیت داره . مثلا در درمان انواع عفونت ها و اسهال موثره ، مخلوط  آن با تخم رازیانه  ، طاعون ٬ بله طاعون ، را درمان می کنه . ما باید در طرح شعارها و نام گذاری ها ، به مشکلات داخلی خودمون توجه داشته باشیم .

اکثر عرفا در بازی های سیاسی روزمره وارد نمی شدند . آنها که به صلح کل رسیده بودند با عالم وآدم ٬از در آشتی درآمده بودند . یا اصلا اهل مصلحت اندیشی و سازش کاری نبودند و پیروی از عقل سوداگر و مآل اندیش را درست نمی دانستند . به قول حافظ :

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار     کار ملک است آن که تدبیر و تامل بایدش

واقعا غرق شدن در بازی های سیاسی که گاه کودکانه ٬ و گاه مزورانه و آلوده ست ٬ حتی انسان های پاک را به پلشتی و ناپاکی می کشاند . ودیگر اینکه ورود به عالم سیاست ٬ با محاسبات سود زیان شخصی ٬ کاری سوداگرانه و کاسبکارانه ست ٬ که با عیاری و جوانمردی و رندی ٬آنگونه رندی که مراد حافظ بود ٬ ناسازگار است . 

ما  شکوه  از  کشاکش  دنیا   نمی کنیم         موجیم  و  کار  خویش  به دریا گذاشتیم

به نظر شما می توانیم به معنای این غزل عمل کنیم ؟ و اگر بتوانیم و عمل کنیم ٬ کار درستی کردیم ؟ 

چند دیدگاه در این رابطه وجود دارد ٬  شورای نگهبان و هیئت های اجرایی و نظارت ٬ نیز چند برخورد ممکن است داشته باشند . 

     ۱-  دیدگاه براندازی ، این ها معتقدند که نظام جمهوری اسلامی به دلیل قانون اساسی غیر دمکراتیک و نیز به دلیل ساختار انعطاف ناپذیر قدرت متمرکز حاکم ٬ قابل اصلاح نیست و بیش از هر چیز ناکامی های دوره اصلاحات را مثال می زنند . پیشنهاد آنها تلاش برای ساختار شکنی و براندازی است . این ها با توجه به روش های پیشنهادی ، خود به دسته هایی تقسیم می شوند : از آن هایی که به دخالت آمریکا و غرب و اشغال ایران اعتقاد دارند ( که البته بسیار معدود بوده و پس از اشغال عراق ، تعدادشان به شدت کاهش یافثه و بیشتر خارج از کشورند و از مسائل داخل کشور بی خبرند ) تا آنانی که به انقلاب قهر آمیز و شورش همراه با خونریزی باور دارند و گرایش های دیگر . همه این ها در این مورد معتقدند که در هیچ انتخاباتی ، از جمله انتخابات مجلس هشتم نباید شرکت کرد . تحریم مطلق هر انتخابات را یکی از راه های مبارزه خود می دانند .

      4- جمعی هم معتقدند باید تحریم کرد تا حاکمیت به انتخابات دمکراتیک و با معیارهای بین المللی تن دهد و ساختار قانونی خود ، یعنی قانون اساسی را به نفع مردم تغییر دهد .

      متاسفانه در این انتخابات علاوه بر خطر رد صلاحیت های جناحی ٬ سلامت انتخابات هم هنوز تضمین شده نیست . چرا که شورای نگهبان و وزارت کشور از یک گرایش سیاسی هستند و بیم یکدست بودن هیات های نظارت و هیات های اجرائی و در نهایت یک دست بودن اعضای صندوق های اخذ رای می رود . 

    اکنون به نظر شما اگر برگزاری این انتخابات آزاد و عادلانه بود ٬ که بعید است ٬ یا بطور نسبی آزاد بود ٬ یا مثل مجلس هفتم ۱۶۰ کرسی بدون رقیب بود ٬ یا حتی بدتر از آن بود چه باید کرد ؟ شرکت ٬ عدم شرکت یا تحریم ؟

      عید یعنی باز گشت . به چه چیزی ؟ در میان همه اقوام و ملت ها و ادیان عید بوده وهست . راستی عید یعنی بازگشت به چه چیزی ؟  به قول میرچا الیاده عید در همه جا به معنای از خود متعارف و معمولی و روز مره بیرون آمدن است . فرار از زمان فرساینده و  بازگشت و پیوند با زمان ازلی یا زمان بی زمانی است . زمانی که گویی ما در ژرفای وجودمان با آن اشنایی داریم و در آن بیماری ، گرفتاری ، فقر و مرگ نیست ، سراسر شادی و شادابی ، طرب و طراوت ، سلامت و جوانی و جاودانگی ست . به نوروز خودمان نگاه کنید ، خانه تکانی ، لباس نو ، سفره هفت سین ، دید و باز دید ، جشن و شادی و بالاخره آدابی غیر از آداب معمول . این سرور و شادی پیوند با عالم مینوی و جاودانگی ست .
 
ای  خدا ای  قادر  بی چند  و  چون        واقفی   بر  حال   بیرون  و  درون
ای  خدا  ای   فضل  تو  حاجت  روا        با  تو   یاد   هیچ   کس   نبود  روا
این  قدر  ارشاد ، تو    بخشیده ای        تا  بدین  بس عیب ما  پوشیده ای
قطره ی دانش که بخشیدی ز پیش        متصل  گردان  به  دریاهای خویش

ذکرهای سفارش شده در این روز :

     نظامی ٬ که یکی از پنج شاعر بزرگ ایران است و اشعار غنایی او بر فراز زمان و مکان طنین انداز است ٬ همچون مولوی و حافظ ٬ منشاء آفرینش جهان را عشق می داند . او عشق را ذاتی همه ذرات عالم به شمار می آورد . تاکید بر عشق به معنای رها کردن علم و فلسفه و فرهنگ وتمدن نیست ٬ بلکه بیان این سخن است که عشق راهی منحصر به فرد ٬ برای وقوف وآگاهی عمیق به کنه و حقیقت عالم و آدم است که علم و فلسفه را بدان راهی نیست . علم و فلسفه ابزار شناخت جهان فیزیکی ست . و عشق طریق شناخت عمیق خود و عالم روان وجهان معنوی است که خود جوهر و باطن و منشاء جهان فیزیکی است .

     اینکه برخی ها با عشق مخالفت می کنند از سر نا آگاهی است و به قول حافظ ٬ نمرده باید بر آنان نماز کرد . همانگونه که دکتر سروش به درستی از مولوی نقل کرد ٬ عشق هم طبیب و درمانگر و هم آموزگار جان آدمی است . خود بر این باورم که عشق ٬ حقیقی و مجازی ندارد ٬ همه از یک جنس است و هر دو حقیقی و مقدسند ٬ ولی مراتب دارند . عشق نه تنها همزاد بشر که پیشزاد اوست . در همه زمان ها و مکان ها بوده و هست . همه وقتی می شنوند دو انسان عاشق و معشوق یکدیگرند ٬ با آنان همدلی می کنند و دوست دارند کمک کنند تا به وصال برسند . گویی دردی مشترک با آنان دارند .

      دو دسته مخالفت می کنند ٬ یکی بعضی از خانواده ها که مآل اندیشی عاقلانه ٬ و نه بینش شهودی عاشقانه ٬ دارند و دیگری کسانی که از بیماری روانی خاصی رنج می برند . مشکل عشق در جامعه ما مشکل کثیری از جوانان است . فرهنگ و سنت های نادرست به گونه ای است که جوانان خود نیز ٬ گاه از عشق ورزیدن احساس گناه می کنند . و گویی تابو و خط قرمز عبور ناپذیر است . عشق اختیاری نیست که عاشق احساس گناه کند یا کسانی به دیده تحقیر به او نگاه کنند . عاشقی یک موهبت الهی است که انسان را از خود پرستی تا فداکاری به اوج می برد و باید مورد ستایش و تکریم قرار گیرد . باید با نور آگاهی ٬ به مقابله با سنت های غلط برخاست . 

   فلک    جز     عشق    محرابی    ندارد            جهان  بی خاک  عشق آبی ندارد
  غلام  عشق  شو  که اندیشه این است           همه صاحبدلان را پیشه این است
  جهان  عشق  است  و دیگر  زرق  سازی         همه   بازی ست   الا   عشقبازی
اگر   بی   عشق    بودی    جان    عالم           که    بودی  زنده  در  دوران عالم ؟                     کسی کزعشق خالی شدفسرده است             گرش صدجان بودبی عشق مرده است            نروید  تخم    کس   بی    دانه     عشق        کس ایمن نیست جز در خانه عشق
ز سوز  عشق خوش  تر در جهان نیست       که بی او گل نخندید ابر نگریست
گر    اندیشه     کنی   از    راه    بینش          به عشق است ایستاده آفرینش
چو  من  بی  عشق خود را جان ندیدم           دلی   بفروختم   جانی   خریدم
ز عشق    آفاق    را   پر    دود   کردم           خرد   را  دیده  خواب  آلود  کردم

       اخیرا در یکی از سایت ها خواندم که آیت الله مهدوی کنی به سریال های بعد از افطار انتقاد کرد که در آنها عشق هست و موحب انحراف و مردم نگاه نکنند . چه می شود گفت ؟ برخی از فقها چنین نظری دارند . گر چه هر دینی بدون فقه پا بر جا نمی ماند ٬ اما بلاخره دین صرفا فقیهانه همین است . تازه سریال اغما که همه اش فقیهانه ست و بسیاری از حرف های عرفا را از زبان الیاس یا شیطان بیان می کند که یعنی عرفا شیطانند و تاکید صرف بر فقه و رساله عملیه می کند تا بینندگان را به این نتیجه برساند که تنها راه رستگاری ٬ فقه منهای سایر معارف دینی است . سریال میوه ممنوعه هم که عشق را با انتخاب نقش ها و سیر داستان ، به تمسخر گرفته و تا اینجای قصه موجب تباهی حاج فتوحی ، فروپاشی خانواده اش و ابزار شدن هستی است . جالب تر از همه شعر متعارض آخر هر قسمته . در یک بیت میگه : وقتی که عشق آخر ، تصمیم شو بگیره ، کاری نداره زوده ، یا حتی خیلی دیره . این یعنی عشق اختیاری نیست و زمان هم نداره . این حرف درستی است . اما این تعارض که : هفتاد سال عبادت ، یک شب به باد میره ، چگونه حل میشه ؟ و بالا تر از اون میگه : عاشق نباشه آدم ، حتی خدا غریبه . این هم حرف بی ربطی نیست . اما اگر نویسندگان و کار گردان می خواستند عشق را به تصویر بکشند چرا تناسب سنی را رعایت نکردند تا موجب مضحکه بینندگان نشه ؟ موضوع شیخ صنعان مناسب خواصه نه عامه مردم . عامه چنین عشقی را محکوم می کنند .بگذریم و از روح عارف عاشق بزرگ ، مولوی مدد بگیریم :

مرده  بدم زنده شدم  ،  گریه  بدم  خنده  شدم      دولت  عشق  آمد و من  دولت پاینده شدم
گفت  که دیوانه  نه ای  ،  لایق این خانه  نه ای      رفتم و دیوانه شدم ، سلسله بندنده شدم
گفت که تو کشته نه ای در طرب آغشته  نه ای     پیش رخ زنده کنش ٬ کشته و افکنده شدم
گفت که  شیخی  و  سری ٬  پیشرو  و  راهبری     شیخ  نیم ٬ پیش  نیم ٬ امر  ترا  بنده شدم
گفت  که  با  بال و  پری  ٬   من  پر و بالت  ندهم     در هوس بال و پرش ٬ بی  پر  پرکنده شدم
زهره  بدم  ماه  شدم   ٬  چرخ  دو  صد تاه شدم     یوسف بودم ٬ ز کنون ، یوسف زاینده شدم

دل   من   رای   تو   دارد    سر    سودای    تو    دارد          رخ  فرسوده   زردم   غم  صفرای  تو  دارد

اگرم  در نگشائی  ز ره بام بر آیم  ز دو صد دام در آیم           چکنم   آهوی  جانم   سر صحرای  تو دارد
گل   صد   برگ   به  پیش  تو  فرو   ریخت  ز   خجلت           که گمان برد که او هم  رخ رعنای  تو  دارد
هله چون دوست به دستی همه جا ، جای نشستی          خنک آن بی خبری کو خبر از جای تو دارد

یار  مرا ، غار  مرا   ،   عشق  جگر  خوار  مرا         یار توئی ، غار توئی ، خواجه نگهدار مرا
نوح توئی  ،  روح توئی  ،  فاتح و مفتوح توئی        سینه  مشروح  توئی  ،  بر در اسرار مرا
نور توئی  ،  سور توئی  ،  دولت منصور توئی        مرغ که طور توئی  ، خسته به منقار مرا
دانه توئی ، دام توئی ، باده توئی ، جام توئی        پخته توئی ، خام توئی ، خام بمگذار مرا 

در پاسخ به یکی از پست های قبلی با نام "عشق چیست" آقای مهدی سبز پاسخی ارسال کردند که در ادامه می خوانیم:

من به عشق یقین دارم ، نه از آن رو که  رویدادی است حتمی بلکه از آن رو که زاده ی آنم.
عشق دفتری است به غایت سراسر از شور و حیات ، زندگینامه ی انسانهایی که با آن زیستند و چه بسیار که سر در پی اش پوییدند و کاویدند ، نقشی جاودانه بر لوح دل حک زدند و رهیدند و چگونه تصویرش کنند که خود تصویر گر هزار نقش است و گویا دگر کلام یارای گفتن جمالش نیست.پس سخن کوتاه می کنم و به بیان جزئیاتی چند از آن می پردازم.
جام می و خون دل هر یک به کسی دادند        در دایره ی قسمت اوضاع چنین باشد
خون دل حافظ حکایتگر چیست؟چه رویدادی دل حافظ را اینگونه به درد آورده که برای تسکینش اینگونه به تقدیر باوری چنگ می آویزد؟خون دل حافظ به واسطه ی دوری از معشوق است یا بی وفایی او؟حافظ جام می را از آن چه کسانی می دانسته؟
بعید می دانم که منظور حافظ از خون دل دوری از معشوق باشد زیرا فردی عارف چون حافظ به خوبی می دانسته است که جام می از آن کسانی است که معشون به انها توجه داشته است نه انکه به وصال معشوق ره یافته اند.زیرا در عشق وصال  اگر که نکته ی مهم و در خور توجهی است ولی در هجر نیز شیرینی ها دارد. از همین رو جام می از آن عاشقان خوشبختی است که دل از کف معشوق به در برده اند و شیوه ی شهرآشوبی او را از آن خود کرده اند.حال چه به وصل بینجامد یا که خیر.از همینرو به نظر می رسد که لابه ی حافظ از دردی دگر حکایت می کند که چه بسا بی وفایی معشوق و ترک یار باشد.از همینرو است که به اعتقاد من عشق یک طرفه نیز می تواند جلوه گری کند به این صورت که طرفی عاشق و طرفی دیگر دوست داشتنی را دل بپروراند.
چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من           ور بگویم دل بگردان رو بگرداند زمن
روی رنگین را به هر کس می نماید همچو گل       ور بگویم بازپوشان بازپوشاند زمن
او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود         کام بستانم از او یا داد بستاند ز من
گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود     ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من
از منظر نگاه شهودی و نگاه دو روح به هم نیز می توان به همین نکته دست یازید که چون فرد عاشق همواره در پی جذب عشقی است نگاه دوست دارانه ای را عشق تلقی می کند و به آن ایمان می آورد.
در رابطه با این مفهوم هم که عشق پدیده ای منحصر به فرد که تنها در زندگی افراد یک بار رخ می دهد هم بایستی اذعان کرد که فرد عاشق تمام وجودش را یک رنگ و صادقانه در اختیار معشوق قرار می دهد و به دلیل اینکه اگر یک وجود ناب بیش از یک بار به تکثیر خود دست زند ، آن ناب بودنش دچار تردید خواهد بود . اما اگر فرد عاشق هنوز به درجه ی سوختن نرسیده باشد و در حال گذار از درجه ی پختگی است و هنوز فرصت جلوه گری وجود بدو دست نداده باشد  آن وقت چه می توان گفت؟عشقی که در مرحله ی پختگی به سرانجام خود رسیده است و اجازه ی هیچ گونه جلوه گری را نداده است می توان نام عشق به خود گیرد ولی کامل نخواهد بود.
از همین رو اعتقادم بر آن است که عشق هایی منحصر به فردند که به نهایت خود رسیده باشند و تا آخرین مراحل خود را طی کرده باشند و به نوعی به بلوغ و تکامل ویژه ی خود رسیده باشند.در غیر اینصورت چه می توان گفت و کرد مگر اینکه به عشقی دگر دل بست برای جلوه گری کامل وجود.

 من نگوییم  که  مرا از  قفس  آزاد  کنید       قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

فصل گل می گذرد  همنفسان  بهر خدا       بنشینید  به  باغی  و   مرا  یاد   کنید

هر که دارد ز شما مرغ اسیری به قفس       برده  در  باغ  و به  یاد  منش آزاد کنید

بیستون بر سر راه است مباد از شیرین       خبری  گفته و غمگین  دل  فرهاد کنید

جور  و  بیداد   کند  عمر   جوانان  کوتاه       ای  بزرگان  وطن   بهر  خدا  داد   کنید

گر شد از جور  شما  خانه  موری  ویران      خانه  خویش  محال است  که آباد کنید

       نخست انگیزه های آمریکا برای حمله به ایران را باید بررسی کرد.آمریکا ایران را عامل اصلی تشنجات و ناامنی در خاورمیانه می داند.اگر چه پس از حادثه ی یازده سپتامبر و طرح استراتژی آمریکا در مبارزه با تروریسم ، ایران در اشغال افغانستان و عراق و از میان برداشتن دولت طالبان و صدام با آمریکا ، به روایتی همکاری داشت و یا حداقل اینکه ناراضی نبود و سکوت کرد ، اما آمریکا علت ناامنی در این دو کشور را در حال حاضر ایران می داند.همچنین آمریکا عامل درگیریهای اسرائیل ، لبنان و فلسطین را ایران معرفی می کند.حمایت ایران  از حزب الله و حماس نیز پوشیده نیست.علاوه بر این سخن آقای بوش در طرح شعار جنگ صلیبی جدید و محور شرارت خواندن ایران را نباید فراموش کرد.قطع رابطه ی 27 ساله و کینه ی اشغال سفارت آمریکا را هم نباید از یاد برد.
       پس از سقوط بلوک شرق و ایده ی نظم نوین جهانی و یکه سالاری آمریکا در سطح بین المللی ، خاورمیانه و ایران به دلیل منابع غنی انرژی ، منطقه ی کانونی و ژئواستراتژیک بوده و هست.
       نقاط قوت آمریکا در برابر ایران :برتری نظامی ، تصویب قطعنامه در شورای امنیت بر اساس فصل 4 منشور ملل متحد که پیام پنهان آن تهدید بودن ایران علیه امنیت جهانی است ، تصویب دو قطعنامه ی تحریم و همسو کردن اروپا و روسیه و چین در همین رابطه ، هماهنگی شورای همکاری خلیج فارس ، حضور نظامی در دریا و خلیج فارس و عراق و افغانستان ، و مهمتر از همه آماده نمودن افکار عمومی در آمریکا و اروپا و بخش زیادی از جهان مبنی بر نقض حقوق بشر ، حمایت از تروریسم و تلاش برای دستیابی به سلاح هسته ای توسط ایران .نکته ی مهمتر اینکه نومحافظه کاران آمریکا وقتی هدفی نظامی را به هر دلیل نشانه بگیرند به سازمان ملل و مقررات بین المللی اهمیتی نمی دهند.چنانچه در مساله ی افغانستان و عراق شاهد بودیم.
اما نقاط ضعف ایران:عدم برخورداری از سلاحهای مدرن نظامی ، نداشتن دوستان و حامیان جدی بین المللی و تا حدودی انزوای سیاسی ، اجماع نسبی در شورای امنیت در ارتباط با موضوع غنی سازی ، طرح شعارهای تحریک آمیز مثل نفی هولوکاست و محو اسرائیل (که موجب فعالیت بیش از پیش تبلیغات و لابی اسرائیلی شد ، در حالی که اسرائیل حتی اصرار داشت که پیش از عراق به ایران حمله شود و اکنون با طرح این شعارها انگیزه اش دو چندان شده است)  ، دیپلماسی غیر فعال و نا آشنا با واقعیتهای بین المللی ، کاهش میزان مشروعیت دولت به دلیل  سیاستهای غلط اقتصادی و ناکامی در اجرای شعارهای مطرح شده ، تحریم نسبی اقتصادی.
       نقاط ضعف آمریکا و نقاط قوت ایران: آمریکا در حل معضل عراق و افغانستان دچار مشکلات جدی است.در داخل نیز دموکراتها همواره جمهوری خواهان را به خاطر اشغال افغانستان و عراق و سیاستهای بین المللی دولت بوش و هزینه های مادی و تلفات انسانی این سیاستها مورد انتقاد شدید قرار می دهند.کاهش  مشروعیت جمهوری خواهان در انتخابات اخیر و احتمالا پیروزی دموکراتها در انتخابات ریاست جمهوری آینده نیز از نقاط ضعف نو محافحه کارن در ادامه ی سیاستهای جنگ طلبانه ی آنها می باشد.آمریکا در منطقه به لحاظ نظامی  و در سطح جهانی به لحاظ اقتصادی به وسیله ی ایران شدیدا ضربه پذیر است .بسیاری از کشور های اروپایی ، روسیه ، چین ، کشورهای عضو جنبش عدم تعهد و بسیاری از ملتها با حمله به ایران مخالفند.گزارش اخیر آژانس بین المللی انرژی هسته ای به نفع ایران و به ضرر آمریکا تمام شد.

       ملت ایران نیز در مقابل تهاجم بیگانه همواره متحد و منسجم بوده و خواهد بود.به ویژه هنگامی که پای منافع ملی و تمامیت ارضی کشور در میان باشد.نفوذ منطقه ای ایران ، به خصوص در بین مسلمانان و به ویژه در شرایط فعلی چیزی نیست که از چشم دولتهای اروپایی و آمریکا پنهان باشد.بی تردید مسلمانان جمهوری اسلامی را تکیه گاهی منحصر به فرد برای خود می دانند.ایران کشور کوچکی نیست.وملت ایران ملتی با فرهنگ ، دارای تمدنی کهن و سابقه ی رشادت و فداکاری در راه میهن خود است.این مردم به کشور خود عشق می ورزند. ایران توان ایجاد بحران اقتصادی جهانی را با بستن تنگه ی هرمز و سایر مزیتها دارد.
       قرار دادن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در لیست سازمانهای تروریستی نه تنها در روحیه ی سپاه اثر منفی نداشت بلکه توان رزمی آن را افزایش خواهد داد.آمریکا و متحدانش نه توان حمله ی تمام عیار را دارند و نه چنین ریسکی می کنند.آنها همه چیزشان منافع اقتصادی است و ایران بیش از پیش بینی آمریکا و اروپا توان وارد آوردن ضربه ی اقتصادی و حتی نظامی را به آنها دارد.در صورت حمله ی آمریکا به ایران معادلات جهانی و منطقه ای به هم خواهد خورد ، و این چیزی است که آمریکا و اروپا از آن وحشت دارند . زیرا پاشنه ی آشیل آنها امنیت سرمایه های شان است.در نتیجه فقط احتمال حمله ی محدود به برخی از تاسیسات ایران وجود دارد که در آن صورت ایران آنرا محدود تلقی نخواهد کرد و پاسخ گسترده ای به آن خواهد داد.

       بر اساس آنچه گفته شد منافع آمریکا و اروپا و ایران و منطقه اقتضا می کند که از راه مذاکره اختلافات فی ما بین را حل نمایند.ایران نیز با توجه به مهارگسیختگی نومحافظه کاران آمریکا ، باید از هل من مبارز طلبیدن بپرهیزد و دیپلماسی فعال متناسب با واقعیتهای بین المللی را در پیش گیرد.دولت و ملت ایران در شرایط فعلی باید هوشیاری کامل خود را حفظ کنند ٬ تا غافلگیر نشوند و آمادگی همه جانبه ی نظامی ، سیاسی و اقتصادی خود را برای بدترین شرایط فراهم سازند.حتی اگر احتمال حمله ی محدود هم از برخی جنبه ها منتفی باشد.

  گاهی دلم برای خودم تنگ می شود 

اگر چه  نزد  شما  تشنه ی  سخن   بودم          کسی که حرف دلش را نگفت من  بودم

دلم   برای  خودم   تنگ   می شود  آری :          همیشه بی خبر از حال خویشتن   بودم

نشد     جواب    بگیرم     سلام هایم     را          هر  آنچه  شیفته تر  از پی  شدن   بودم

چه گونه  شرح دهم عمق خستگی ها را          اشاره ای   کنم  ، انگار   کوهکن    بودم

غریب   بودم   و   گشتم    غریب تر   اما  :          دلم خوش است که در غربت وطن بودم 

 کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟

ترا  گم  می کنم  هر روز  و  پیدا می کنم  هر شب 

و اینسان خواب ها را  با  تو  زیبا  می کنم  هر شب  

مرا یک شب تحمل کن که  تا باور  کنی ای  دوست 

چگونه  با   جنون   خود  مدارا   می کنم   هر  شب  

تمام   سایه ها   را   می کشم   بر   روزن    مهتاب  

حضور- ام را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب    

دلم  فریاد  می خواهد  ولی   در   انزوای   خویش   

چه   بی  آزار   با دیوار  نجوا   می کنم   هر   شب          

کجا دنبال مفهومی   برای   عشق    می گردی    

 که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب  

       شهریور ۱۳۵۹ ٬ تقریبا روبروی باغ فردوس ، کوچه پسیان  ، خوابگاهی بود که با جمعی سی نفره ، برای مدت 4 ماه دوره عکاسی و فیلمبرداری و آشنایی با فیلمنامه نویسی و نمایشنامه نویسی می دیدم . شب بود . یکباره برق شهر قطع شد . ذهن ها همواره بیم کودتا را داشتند . صدای هواپیماهایی در فضای شهر پیچید . از خوابگاه دسته جمی اومدیم توی کوچه . مردم اومده بودند بیرون . شایعه کودتا به سرعت پیچیده بود . هیچ وسیله ای برای کسب خبر نداشتیم . نگرانی همه بچه ها آشکار بود . رسانه خبری زبان به زبان به زودی اطلاع آورد که نخیر ، عراق حمله کرد . عراق ؟ چرا ؟

        و به همین راحتی جنگی را علیه کشور ما آغاز کردند که طی هشت سال خسارات عظیم مالی و جانی به بار آورد . جنگ ما به صورت یک جنگ مقدس در آمد و سیل جوانان انقلابی و پر شور و فداکار راهی جبهه ها شد . صدام با تحریک کشورهایی که می خواستند انقلاب اسلامی ایران را مهار کنند تا در منطقه خاورمیانه گسترش نیابد ، و با ادعای مالکیت خوزستان و با محاسبه ضعف ارتش ایران حمله کرد . گروگان های سفارت آمریکا در دست دانشجویان پیرو خط امام ، کردستان و گنبد و خوزستان در التهاب نا امنی و برخی گرایشات تجزیه طلبانه ، گروههای سیاسی مارکسیستی و غیر مارکسیستی مخالف ساختار نظام جدید در حال درگیری سیاسی متقابل با حکومت ، تحریم اقتصادی ، تجمع ارتشیان فراری بعد از انقلاب در عراق ، عدم استقرار کامل نظام جدید ، ناهمگون بودن ساختار اداری وزارتخانه ها با انقلاب ، حضور ساواکی ها و سلطنت طلب ها دست دوم و سوم … در کشور ، درز و نشت اطلاعات محرمانه در داخل و خارج ( در واقع هیج چیز محرمانه نبود ) ، اختلاف رئیس جمهور وقت و سایر قوای حکومتی ٬ بله این گوشه کوتاهی از اوضاع داخلی کشور در زمان شروع جنگ بود .

     علیرغم از دست دادن بهترین جوانان اون نسل فداکار ٬ و خسارات عظیم مالی ، خوشحالیم که تمامیت ارضی کشور عزیزمان حفظ شد . درود می فرستیم به روان پاک شهیدان عزیزی که در این راه جان عزیز خود را نثار کردند . دعا می کنیم برای شفای آنانی که سنگ شهیدان ، رزمندگان و بسیجیان صادق و خالص آن روزگار را امروز به سینه می زنند و ریاکارانه با نامشان نان می خورند و هیچ نسبت فکری و عملی با آنان ندارند .

       در مقابل ارواح پاک شهیدان و با وجود رزمندگان و جانبازانی که حضوری فعال و مداوم در جنگ داشتند ٬ بیان خاطرات شیرین حضور کوتاه مدت و غیر موثر خودم در جبهه ٬ وجهی ندارد .

       اکثر دیدگاه ها و سیاست های احمدی نژاد را قبول ندارم . عملکرد آشفته و زیانبار اقتصادی وی موجب اتلاف درآمدهای بی سابقه نفتی ، تورم ، کاهش ارزش پول ملی ، کاهش قدرت خرید مردم ...شد . سیاست خارجی اش موجب اجماع نسبی جهانی علیه کشورمان و صدور دو قطعنامه تحریم و فشار شدید اقتصادی و کاهش کم سابقه اعتبار بین المللی ایران شد . صدها ایراد و اشکال ، با آمار و ارقام ، می توان بر او و دولتش گرفت که آثار زیانبار آن هم اکنون آشکار و در آینده آشکارتر خواهد شد .تحدید و تهدید آزادی های ملت ، روزنامه ها و دیگر رسانه ها و نیز احزاب و روشنفکران ، اساتید دانشگاه و دانشجویان و فعالین سیاسی در دوره وی پوشیده نیست .

     اما سخنان توهین آمیز و برنامه ریزی شده رئیس دانشگاه کلمبیا و هیاهوی تبلیغاتی آمریکا و اسرائیل و غرب چه علت هایی دارد ؟ آیا واقعا آمریکا و دنیای سرمایه داری برای آزادی ملت ما یا سایر ملت ها دل می سوزانند ؟ آیا آنان دغدغه صلح و امنیت بین المللی را دارند و ایران تهدیدی است علیه امنیت جهانی ؟ به سابقه استعمار غرب و استثمار آسیا ، افریقا و آمریکای لاتین و صدها سال غارت این سه قاره و انباشت سرمایه در کشور های سرمایه داری نمی پردازم . جنایت ها ، کشتارهای بی رحمانه و کودتاهایی که در کشورهای این سه قاره و اقیانوسیه به دست تمدن جدید غربی انجام شد نیز مجال پرداختن به آن اینجا نیست و تاریخ به خوبی آنها را ثبت کرده است . اما سرمایه داری امروز غرب ، به ویژه آمریکا ، آیا بیرون از مرزهای خود به آزادی ، دمکراسی و حقوق بشر اعتقادی دارد و یا عمل می کند ؟ آیا اشغال افغانستان و عراق برای مبارزه با تروریسم و سلاح های کشتار جمعی بود ؟ گربه برای خدا موش نمی گیرد . اینها صرفا برای تسلط بر منابع انرژی و حفظ و گسترش منافع سرمایه داری غرب و سلطه بر جهان پس از سقوط بلوک شرق و دنیای سوسیالیسم است . دنیای سوسیالیسمی که خود اشتباهات و جنایاتی کمتر از غرب ، به تناسب عمرش نداشت .

       این عرف ٬ کجای دنیا وجود داشت که کسی را برای سخنرانی دعوت کنند و دعوت کننده ٬ سخنران را دیکتاتور حقیر ستمکار خطاب کند . این خشم و خشونت از کجا ناشی می شود ؟ آیا کودتای 28 مرداد و سرنگونی دولت ملی دکتر مصدق و حاکمیت نزدیک به سه دهه بر ایران و غارت نفت ما بوسیله کارتل های نفتی اشتهای سیری ناپذیر دنیای سرمایه داری را فرو نشاند ؟ آیا صدمات 28 ساله اخیر ، از جنگ هشت ساله تا تحریم ها و جنگ روانی و تبلیغاتی علیه کشور و ملت ایران آتش کینه غرب و آمریکا را خاموش کرد ؟ هرگز . جرم نابخشودنی ما از نظر آنها استقلال است . آنها از حکومت های دیکتاتور ، اما وابسته و غیر مستقل حمایت می کنند . اما کشور ما را به جرم استقلال به انواع اتهامات متهم می کنند . آنها نمی خواستند افکار عمومی که تحت تاثیر رسانه های پرقدرت شان است ٬ از زبان احمدی نژاد ، هر چند با ادبیات احمدی نژادی ٬  تاثیر بپذیرد .

       مگر حرف مهم احمدی نژاد چه بود که اول دنبال لغو سخنرانی و بعد تخطئه آن بودند ؟ اینکه ما جنگ طلب نیستیم ٬ صلح و امنیت جهان را می خواهیم ٬ دنبال بمب اتمی نیستیم ٬ از تروریسم حمایت نمی کنیم ٬ راه حل را در جنگ اعراب و اسرائیل رفراندوم می دانیم ٬ به مقررات آژانس بین المللی انرژی هسته ای پایبندیم ٬ دسترسی به انرژی هسته ای ٬ طبق مقررات آژانس حق ملت ماست . همین . آنها می دانستند که مهمترین حرف های احمدی نژاد همین هاست . اینهمه جار و جنجال بخاطر همین حرفها بود که آن ها خلاف این حرف ها را شبانه روز در رسانه های خود علیه ایران به افکار عمومی تلقین می کنند . 

       غرب ٬ به قول مرحوم حائری ٬ درسته که یک رویه ی علم ٬ دانش ٬ تکنولوژی ٬ اندیشه و در درون جوامع خود آزادی و دمکراسی دارد ٬ اما چهره دیگرش این است که کشورهای جهان سوم را فقط به چشم منابع و معادن و مواد خام و بازار مصرف نگاه می کند . و انسانها در جهان سوم ٬ برای حکومتهای غربی هیچگاه منزلت انسانی نداشتند . از این رو هر کشوری که منافع آنها را تامین نکند ٬ دشمنی است که سزاوار هر گونه تحقیر ٬ اهانت و مجازاتی است .

        تمدن جدید غرب و لیبرال دموکراسی ٬ چیزهای زیادی برای آموختن داشته و دارد ٬ اما از فقر دو آرمان بزرگ بشری ٬ بیش از هر چیز دیگر ٬ رنج می برد : عدالت ٬ و مناسبات مبتنی بر معنویت .

       آیا واقعا ما خودمان را می شناسیم . همانطور که در مطالب قبلی گفته شد ، بخش اعظم وجود ما ، ناخودآگاه ماست . بسیاری از عواطف ، احساسات ٬ هیجانات ، رفتارها و حتی افکار واندیشه های ما از ضمیر ناخوداگاه ما وارد خوداگاه و ذهن بیداری ما می شود . چنانچه یونگ بدرستی میگوید ٬ ناخوداگاه ما به دو بخش ناخوداگاه فردی وجمعی یا نوعی و نیز لایه های زیرین ناشناخته تقسیم می شود ناخودآگاه فردی شامل خاطرات وحوادث و رویداد های ناخوشایندی است که از لحظه تولد تا هر سنی که باشیم ، بر ما گذشته است و ما آنها را فراموش کرده ایم . همچنین رویدادها و تصاویر و صداها و بسیاری چیزهایی دیگر که در پیرامون ما وجود داشته اند ، اما در نقطه وضوح ذهن بیداری ما نبودند ،  وارد  ناخوداگاه ما شده اند . اگر ما را به خواب مصنوعی فرو برند همه آنها را به یاد خواهیم آورد و بازگو خواهیم کرد . وچون بیدارمان کنند هیچکدام را به یاد نخواهیم آورد .

       در ناخودآگاه جمعی یا نوعی ٬ خاطرات ازلی ، آنچه بر نوع بشر گذشته است ، کهن الگو ها ( که بعدا آن را توضیح خواهم داد )  و بسیاری امور دیگر حضور دارند . واین ادعا امری است که به تجربه ثابت شده و هم اکنون نیز قابل اثبات است . بسیاری از رویداد های اجتماعی و نیز نهادهای اجتماعی بازتاب ناخودآگاه جمعی است . نهضت ها ، شورش ها ، مکتب های ایدلولوژیک ، نمادها وبسیاری امور دیگر از این قبیل ٬ در اکثر موارد ٬ تبلور ناخودآگاه جمعی است . اینها را در آینده بیشتر توضیح خواهم داد .

       با توجه به آنچه گفته شد ، و با در نظر گرفتن ناخودآگاهی که از محتویا ت آن بی خبریم ، واقعا چقدر خود را می شناسیم ؟ چه رسد به شناخت دیگران و شناخت تاریخ ، جامعه ، انسان ، دین  و فرهنگ و هنر و دولت و قدرت . 

       ما در این جهان فیزیکی اتمی بیش نیستیم ٬ ولی می خواهیم همه عالم و آدم را با عقل وتجربه علمی بشناسیم . عقل ، چنانچه ایمانوئل کانت به درستی می گوید ٬ مقید به زمان ومکان وعلیت است و حد آن شناخت جهان فیزیکی است . همچنین عقل بشری مبنای علوم تجربی و انسانی است که فقط پدیدار ها ، یعنی آنچه ظاهر است ، و روابط ظاهری پدیده های فیزیکی و مادی  را می تواند بشناسد . این را به زبانی نه چندان مستدل ، گذشتگان نیز گفته اند : پای استدلالیان چوبین بود    پای چوبین سخت بی تمکین بود . منظور مولوی این نیست که عقل وتجربه به حال بشر فایده ای ندارد ، بلکه منظور او این است که  عالم روان وعالم غیر فیزیکی را با عقل و تجربه عمومی نمی توان شناخت . بلکه روش ها و راه های دیگری برای رسیدن به آن عالم هست که غالب انسان ها بنا به علت هایی از آن غافل است .